Meditasyonun insana huzur vermesi beklendiği için, meditasyon sırasında korku ortaya çıktığında kişi çoğu zaman şaşırır.
Gözlerini kapatır.
Ya da Pleiades aktivasyonu sonrasında gözleri açık biçimde meditasyon alanına geçer.
Beden gevşemeye başlar.
Dışarıdaki hareket biraz geri çekilir.
Sonra beklenmedik bir şey olur.
İçeride huzur yerine tedirginlik belirir.
Göğüste sıkışma.
Karında hareket.
Bir anda gözleri açma isteği.
Kalkmak.
Ortamdan çıkmak.
Kontrolü yeniden ele almak.
Bazen ortada belirli bir düşünce bile yoktur.
Kişi yalnızca:
“Bir şeyden korkuyorum ama neden korktuğumu bilmiyorum.”
der.
Pleiades açısından böyle bir deneyim hemen olumsuz bir sonuç olarak değerlendirilmez.
Çünkü meditasyon sadece huzurlu taraflarımızı görünür hâle getirmez.
Dışarıdaki uyaranlar ve sürekli zihinsel kontrol azaldığında, sistemin normalde arka planda tuttuğu bazı hareketler de fark edilebilir hâle gelebilir.
Korku bunlardan biri olabilir.
Meditasyon neden korku üretiyor gibi hissedilebilir?
Çünkü insan gündelik hayatta korkusuyla baş başa kalmak zorunda değildir.
Bir düşünce gelir.
Telefonu açarsın.
Huzursuzluk oluşur.
Birisiyle konuşursun.
Boşluk gelir.
Bir iş bulursun.
Sürekli dışarıda bir hareket vardır.
Meditasyonda ise bu çıkış yolları azalır.
Özellikle Pleiades aktivasyonu sonrasında kişi meditasyon hâline daha hızlı geçtiğinde gündelik zihinsel katmanın geri çekilmesi de hızlı olabilir.
Ve altında bulunan başka bir hareket daha görünür hâle gelebilir.
Meditasyon korkuyu yaratmış olmak zorunda değildir.
Belki sadece onu örten gürültüyü azaltmıştır.
Korku her zaman bir düşünceyle başlamaz
İnsan çoğu zaman şöyle düşünür:
Önce kötü bir şey düşündüm.
Sonra korktum.
Ama süreç her zaman bu sırayla ilerlemez.
Bazen önce beden cevap verir.
Karın kasılır.
Nefes değişir.
Göğüs daralır.
Kalp ritmi daha belirgin hissedilir.
Beden bir anda tetikte olur.
Zihin bundan sonra gelir:
“Ne oluyor?”
“Bir problem mi var?”
“Bu normal mi?”
Ve bedensel hareketin üzerine yeni bir zihinsel korku eklenebilir.
Bu nedenle Pleiades çalışmalarında korkuya yalnızca düşünce üzerinden bakılmaz.
Bedenin nasıl cevap verdiği de önemlidir.
Aktivasyon sonrasında kontrol azalınca korku ortaya çıkabilir mi?
Bazı kişilerde evet.
Çünkü insan yıllarca içsel düzenini kontrol üzerinden kurmuş olabilir.
Ne hissedeceğini kontrol eder.
Nasıl davranacağını.
Bedenini.
Sesini.
Tepkilerini.
Meditasyon sırasında bu kontrol biraz geri çekildiğinde sistem için alışılmadık bir durum ortaya çıkar.
Bir şey yapmıyorum.
Dikkatimi zorlamıyorum.
Nefesi yönetmiyorum.
Bedenin kendi hareketine izin veriyorum.
Bu, kontrol üzerinden güvenlik kuran bir yapı için ilk aşamada huzur değil korku yaratabilir.
Çünkü içeride şu soru oluşabilir:
“Ben kontrol etmezsem ne olacak?”
Pleiades meditasyonundaki çabasızlık neden bazı insanları zorlayabilir?
Çünkü insanın bütün yaşamı çaba üzerinden kurulmuş olabilir.
Yap.
Kontrol et.
Takip et.
Çöz.
Önlem al.
Sonra meditasyonda ona:
“Bir şey yapman gerekmiyor.”
denir.
Bu ilk bakışta kolay görünür.
Ama kontrolcü bir yapı için belki en zor uygulama budur.
Çünkü yapmamak, zihinsel yönetim merkezinin geri çekilmesini gerektirir.
Bu nedenle bazen Pleiades aktivasyonu sonrası meditasyona hızlı geçiş gerçekleşirken kişinin ilk karşılaştığı şey rahatlama değil, kontrolün çözülmesine karşı duyduğu tedirginlik olabilir.
Korku meditasyonun yanlış yapıldığını gösterir mi?
Tek başına hayır.
Meditasyon sırasında korku ortaya çıkması:
“Bu çalışma bana uygun değil.”
veya
“Yanlış meditasyon yapıyorum.”
sonucunu otomatik olarak vermez.
Önce deneyimin niteliğine bakmak gerekir.
Korku nasıl başladı?
Bedende nerede hissedildi?
Bir düşünce eşlik etti mi?
Kontrolü bırakırken mi arttı?
Gözleri açınca değişti mi?
Meditasyon alanından çıktığında ne oldu?
Aynı tema başka çalışmalarda da tekrar ediyor mu?
Pleiades tek bir deneyimi değil, örüntüyü okur.
Gözleri kapatınca korku artabilir mi?
Bazı kişilerde evet.
Çünkü görsel dünya kapandığında çevreyi kontrol etme imkânı azalır.
İnsan normalde sürekli etrafını görerek konumunu belirler.
Gözler kapanınca dış referans azalır.
İçsel duyumlar büyüyebilir.
Beden sınırları farklı hissedilebilir.
Bu da özellikle kontrol ihtiyacı yüksek kişilerde tedirginlik oluşturabilir.
Pleiades meditasyonunun avantajlarından biri burada ortaya çıkar:
Gözlerin açık kalabilir.
Meditasyon için dış dünyayı tamamen kapatmak zorunda değilsin.
Gözleri açık tutmak neden yardımcı olabilir?
Çünkü çevre hâlâ görünürdür.
Oda burada.
Zemin burada.
Nesneler burada.
Kişi hem dış dünyayı algılar hem de aktivasyonla tanıdığı içsel hatta kalabilir.
Bu, bazı insanlar için daha güvenli bir geçiş oluşturabilir.
Böylece meditasyon:
“Dış dünyadan tamamen kopuyorum.”
hissi yerine:
“Dış dünya burada ve ben aynı anda kendi iç alanımdayım.”
deneyimine dönüşür.
Korku gelince gözleri açmak meditasyondan çıkmak mıdır?
Hayır.
Bu Pleiades yaklaşımında özellikle önemli bir ayrımdır.
Gözlerini açabilirsin.
Çevreye bakabilirsin.
Bedeni hissedebilirsin.
Ve meditasyon hâli yine devam edebilir.
Dolayısıyla gözleri açmak:
“Başaramadım.”
anlamına gelmez.
Tam tersine farkındalığı açık göz hâline taşımak çalışmanın bir parçası olabilir.
Bir anda kalkma isteği neden gelebilir?
Çünkü bedenin doğal cevaplarından biri uzaklaşmadır.
Bir şey rahatsız edici hissedildiğinde sistem:
“Buradan çık.”
diyebilir.
Bu dürtü geldiğinde onu hemen bastırmak veya hemen uygulamak zorunda değilsin.
Önce fark edebilirsin.
Gerçekten kalkmam gerekiyor mu?
Yoksa şu anda huzursuzluğun içinde kalmak mı zor geliyor?
Bu ayrım değerlidir.
Ama meditasyon kişinin kendi sınırını ihlal etme alanı da değildir.
Gerekirse çalışma durdurulabilir.
Korkunun içinde zorla kalmak gelişim midir?
Hayır.
Bu önemli.
İçsel çalışma bazen yanlış biçimde dayanıklılık yarışına dönüşebilir.
“Ne olursa olsun kal.”
“Kaçarsan egondur.”
Bu yaklaşım Pleiades’in kişinin kendi sistemini okumayı öğrenmesi anlayışıyla uyumlu değildir.
Kapasite genişletilir.
Ama kişi zorla kendi sınırının ötesine itilmez.
Korkunun yanında kalmakla kendini zorlamak aynı şey değildir.
Gerçek sınır ile korkudan kaçma nasıl ayrılır?
Her zaman ilk anda kolay değildir.
Zaten içsel çalışmanın önemli bölümlerinden biri bu ayrımı öğrenmektir.
Korku:
“Yapma.”
diyebilir.
Gerçek sınır da:
“Şimdi burada dur.”
diyebilir.
Fark zamanla bedensel ve deneyimsel olarak daha net hissedilebilir.
Pleiades’in amacı kişiye dışarıdan sürekli:
“Devam et.”
veya
“Dur.”
demek değil, kendi sistemindeki bu farkı giderek daha iyi okuyabilmesini sağlamaktır.
Korkuya hemen anlam vermek gerekir mi?
Hayır.
Bir anda korku geldi.
Zihin hemen açıklama arar:
“Bir enerji mi var?”
“Bir şey mi olacak?”
“Bunun spiritüel anlamı ne?”
Ama korkunun kendisi zaten güçlü bir deneyimdir.
Önce bedende nasıl çalıştığı görülebilir.
Hemen metafizik bir hikâye kurmak korkunun üzerine yeni korkular ekleyebilir.
Pleiades açısından önce deneyim.
Sonra örüntü.
Anlam gerekiyorsa daha sonra.
Her korku bir “enerji blokajı” mıdır?
Hayır.
Bu tür mekanik eşleştirmeler Pleiades yaklaşımını daraltır.
Korkunun birçok katmanı olabilir.
Bedensel.
Duygusal.
İlişkisel.
Kontrol odaklı.
Belirsizlikle ilgili.
Bir deneyimin tek başına “blokaj” diye etiketlenmesi kişinin kendi sistemini araştırmasını engelleyebilir.
Daha iyi soru:
Korku hangi koşullarda aktive oluyor ve beni ne yapmaya yöneltiyor?
Korku neden bedende bu kadar güçlü hissedilir?
Çünkü korku yalnızca bir fikir değildir.
Bütün organizasyonu etkileyen bir harekettir.
Dikkat daralabilir.
Kaslar gerilebilir.
Nefes değişebilir.
Beden harekete hazırlanabilir.
Bu nedenle kişi meditasyonda korkuyu gündelik hayattan daha çıplak biçimde hissedebilir.
Normalde bu hareketin üzerine hemen davranış gelir.
Meditasyonda ise davranışa geçmeden önce hareketin kendisini görme fırsatı doğabilir.
Dikkatin daralması neden önemlidir?
Korku geldiğinde farkındalık çoğu zaman tek bir noktaya kapanır.
Göğüsteki his.
Bir düşünce.
Bir ihtimal.
Bir ses.
Bütün dünya o anda tek probleme dönüşür.
Pleiades’in geniş alan farkındalığı burada çok işlevsel olabilir.
Korkuyu yok etmeye çalışmadan farkındalığın tamamının korkuya kapanmamasına izin verilir.
Korku var.
Ama oda da var.
Bedenin diğer bölümleri de.
Sesler.
Zemin.
Nefes.
Görüş alanı.
Korku alanın içindedir; alan korkunun içinde olmak zorunda değildir.
Açık göz meditasyonu burada neden güçlüdür?
Çünkü görüş alanının genişliği içsel daralmaya karşı başka bir organizasyon sunabilir.
Korku geldiğinde insan genellikle tek noktaya kilitlenir.
Açık göz meditasyonunda bakış yumuşak ve geniş tutulabilir.
Çevrenin bütünü görülür.
Aynı anda bedendeki korku da hissedilir.
Böylece sistem yeni bir ihtimal deneyimler:
“Bu duygu var ama dünya hâlâ daha geniş.”
Korku geldiğinde nefesi derinleştirmek gerekir mi?
Pleiades meditasyonunda, ayrı bir nefes çalışması yapılmıyorsa otomatik olarak nefesi yönetmek zorunlu değildir.
İnsan korktuğunda hemen:
“Derin nefes almalıyım.”
diyebilir.
Bu yardımcı olabileceği durumlar olsa da meditasyon içinde yeni bir kontrol refleksine de dönüşebilir.
Önce doğal nefesin ne yaptığını görmek daha anlamlı olabilir.
Nefes tutuluyor mu?
Kısalıyor mu?
Kendiliğinden derinleşiyor mu?
Bu bilgi kişinin kendi korku haritasını tanımasına yardımcı olur.
Korkuyla birlikte spontan hareket ortaya çıkabilir mi?
Evet.
Beden sallanabilir.
Eller hareket edebilir.
Baş veya omuzlar değişebilir.
Bazen kişi kendisini germek veya küçültmek isteyebilir.
Bu hareketler de deneyimin bir parçasıdır.
Yine aynı ilke geçerlidir:
Üretilmez.
Ama güvenli sınırlar içinde gereksiz yere bastırılmaz.
Titreme olursa?
Titreme korkuyla birlikte ortaya çıkabilir.
Ama her titreme korku değildir.
Bu nedenle tek başına hareketin biçiminden sonuç çıkarılmaz.
Kişi gerçekten korkuyor mu?
Yoksa beden farklı bir enerji hareketi mi yaşıyor?
Duygu var mı?
Sonrasında ne oluyor?
Bütün deneyime bakılır.
Kalp atışını çok güçlü hissetmek korkuyu artırabilir mi?
Evet.
Meditasyonda bedensel algı belirginleştiğinde kişi normalde fark etmediği kalp atışlarını daha fazla hissedebilir.
Sonra:
“Kalbim çok hızlı.”
diye düşünür.
Bu düşünce yeni bir korku yaratabilir.
Bedensel duyum ile onun hakkında yapılan yorum birbirini büyütebilir.
Bu nedenle Pleiades meditasyonunda duyumu hemen hikâyeye çevirmemek önemlidir.
Duyum var.
Önce sadece bunu bilmek.
Meditasyonda karanlıktan korkmak neden olabilir?
Gözler kapalıyken görsel alan kararır.
Bazı insanlar için bu büyük bir rahatlamadır.
Bazıları için ise kontrol kaybı hissi yaratabilir.
Karanlıkta iç görüntüler de daha belirgin olabilir.
Bu nedenle korku ortaya çıkabilir.
Pleiades’te kişinin gözlerini kapalı tutmak zorunda olmaması burada önemli bir esneklik sağlar.
İçsel çalışma biçim uğruna zorlanmaz.
Beden sınırlarının yumuşaması korkutabilir mi?
Evet.
Bazı meditasyonlarda kişi ellerinin, ayaklarının veya bütün bedeninin sınırlarını daha farklı hissedebilir.
Genişleme.
Hafiflik.
Bedenin kayboluyor gibi olması.
Bir kişi bunu huzur olarak deneyimler.
Başka biri için ise:
“Kontrolümü kaybediyorum.”
hissi doğurabilir.
Aynı deneyim farklı iç yapılarda farklı karşılık oluşturabilir.
Bu nedenle Pleiades hiçbir fenomeni otomatik olarak olumlu veya olumsuz saymaz.
“Ben kayboluyorum” hissi neden gelebilir?
Çünkü insan kendisini beden duyumları, düşünceler ve kontrol hissiyle tanımlar.
Bu katmanlardan bazıları meditasyonda geri çekildiğinde alışılmış “ben” hissi de geçici olarak farklılaşabilir.
Bazıları bunu büyük bir genişlik olarak yaşar.
Bazıları korkar.
Ezoterik açıdan bu oldukça önemli bir eşiktir.
Çünkü insan ilk kez kendisini tanımladığı yapının sandığı kadar sabit olmadığını hissedebilir.
Ama bu deneyimi zorlamak gerekmez.
Pleiades’in ontolojik yaklaşımında korku nasıl okunabilir?
İnsan çok sayıda içsel kuvvetten oluşur.
Korunma da bunlardan biridir.
Korku, sistemin kendisini koruma hareketinin görünür biçimlerinden biri olabilir.
Bu nedenle amaç korkuyu yok etmek değildir.
Korkunun doğru işlevini bulmak önemlidir.
Gerçek bir tehlike olduğunda koruyucu olabilir.
Ama geçmişten taşınan bir örüntü nedeniyle her belirsizliği tehdit gibi okuyorsa yaşam alanını daraltabilir.
İçsel çalışma bu ayrımı görünür hâle getirebilir.
Korkunun altında başka bir kapasite olabilir mi?
Çoğu zaman evet.
Görünürlük korkusunun arkasında ifade kapasitesi olabilir.
Kontrol kaybı korkusunun arkasında bırakma kapasitesi.
Yalnızlık korkusunun arkasında kendi merkezinde kalabilme.
Hata korkusunun arkasında spontanlık.
Korku burada yalnızca engel değildir.
Bazen tam önünde durduğu kapıyı da gösterir.
Örneğin karaoke korkusu
Bir kişi meditasyonda oldukça rahattır.
Ama karaoke gecesinde sahneye çıkması gerektiğinde kalbi hızlanır.
Boğaz kapanır.
Kaçmak ister.
Şimdi korkunun yönü belirginleşmiştir:
Görünürlük.
Eğer kişi kendi sınırını ihlal etmeden bu deneyimin içinde kalabiliyor ve zamanla sesini kullanabiliyorsa korkunun arkasındaki ifade kapasitesine temas edebilir.
Bu da içsel çalışmadır.
Drama sırasında korku neden ortaya çıkabilir?
Çünkü kişi alışılmış rolünün dışına çıkmaktadır.
Normalde sessiz biri yüksek sesle konuşacak.
Kontrollü biri spontane davranacak.
Güçlü duran biri savunmasız bir role geçecek.
Eski kimliğin sınırı zorlandığında korku gelebilir.
Burada drama kişinin potansiyel alanının sınırlarını görünür kılar.
Oyun sırasında korku olur mu?
Elbette.
Kaybetme korkusu.
Komik duruma düşme.
Grubun dışında kalma.
Başarısız görünme.
Bunlar çok ciddi hayat temalarının daha hafif bir ortamda görünür hâle gelmesini sağlayabilir.
Pleiades kamplarında oyunun içsel çalışma olmasının nedenlerinden biri budur.
Meditasyondaki korku ile gündelik korku arasında bağlantı olabilir mi?
Evet.
Örneğin meditasyonda kontrolü bırakınca korku geliyor.
Hayata bakıyorsun.
Belirsizlikte de sürekli kontrol ediyorsun.
Şimdi bir örüntü oluşuyor.
Veya gözler kapandığında huzursuzluk geliyor.
Gündelik yaşamda da çevreyi sürekli takip etme ihtiyacı var.
Bu tür tekrarlar kişinin kendi sistemini daha derin anlamasına yardım edebilir.
Korku ne zaman bir kapıya dönüşür?
Onunla savaşmak yerine neyi koruduğunu görmeye başladığında.
“Bundan nasıl kurtulurum?”
sorusu yerine:
“Bu korku geldiğinde bende hangi sistem aktive oluyor?”
sorusu doğduğunda.
Bu değişiklik önemlidir.
Çünkü korku artık yalnızca problem değildir.
Bilgi taşımaya başlar.
Korkuyu tamamen aşmak mı gerekir?
Hayır.
İnsan canlı olduğu sürece korunma kapasitesi de olacaktır.
Ama korkunun yaşam alanını yönetme gücü değişebilir.
Bir zamanlar korku geldiğinde otomatik olarak kaçıyordun.
Şimdi korku var ama kalabiliyorsun.
Bir zamanlar konuşamıyordun.
Şimdi bedenin gerilse de konuşabiliyorsun.
Bu, korkunun yok olması değildir.
Korkunun tek karar verici olmaktan çıkmasıdır.
Meditasyon bu kapasiteyi nasıl geliştirir?
Çünkü güvenli bir alanda korku ile davranış arasına mesafe girebilir.
Korku geliyor.
Ama hemen kaçmıyorsun.
Önce fark ediyorsun.
Belki gözlerini açıyorsun.
Çevreyi görüyorsun.
Bedenini hissediyorsun.
Kendi sınırını değerlendiriyorsun.
Şimdi otomatik cevap yerine seçim alanı oluşmuştur.
Bu meditasyonun gündelik yaşam açısından en değerli sonuçlarından biridir.
Pleiades aktivasyonu sonrasında bu neden daha hızlı görülebilir?
Çünkü kişi meditasyon hâline hızlı geçtiğinde gündelik zihinsel savunmanın altında bulunan örüntüler daha erken belirginleşebilir.
Bu da meditasyon süresinin büyük bölümünün “zihni hazırlamak” yerine doğrudan kişinin kendi iç organizasyonuyla temas içinde geçebilmesini sağlayabilir.
Ama bu avantajın amacı daha fazla yoğunluk üretmek değildir.
Daha doğrudan gözlem oluşturmaktır.
Korku çok yoğunlaştığında ne yapılmalı?
Çalışmayı sürdürmek bir zorunluluk değildir.
Gözler açılabilir.
Beden hareket ettirilebilir.
Ayağa kalkılabilir.
Çevreyle temas artırılabilir.
Gerekirse çalışma sonlandırılabilir.
Pleiades yaklaşımında kişinin kendi sınırını duyması da çalışmanın parçasıdır.
İçsel gelişim, her duygunun içine mümkün olduğunca derin gitmek değildir.
Doğru dozda temas kurabilmektir.
Rehber burada ne yapmalıdır?
Korkuyu büyütmemeli.
Hemen büyük anlamlar vermemeli.
Kişiyi:
“Teslim ol, devam et.”
diye zorlamamalı.
Önce alanı ve kişinin kapasitesini okumalıdır.
Kişi nerede?
Temas hâlinde mi?
Kendi seçimini verebiliyor mu?
Gözlerini açmak istiyor mu?
Dinlenmeye mi ihtiyaç duyuyor?
Rehberliğin gücü bazen daha fazla açmak değil, doğru yerde sınır koymaktır.
Pleiades sağlık veya terapi alanının yerine geçer mi?
Hayır.
Meditasyon sırasında ortaya çıkan her yoğun korku “spiritüel açılım” diye yorumlanmamalıdır.
Pleiades deneyimsel bir içsel çalışma alanıdır.
Korku ve kaygı kişinin yaşamında yoğun, sürekli veya işlevselliğini belirgin biçimde etkileyen bir durum oluşturuyorsa bu, Pleiades’in kendi çalışma sınırlarının dışında ayrıca uygun profesyonel değerlendirme gerektirebilir.
İçsel çalışma ile profesyonel sağlık desteği birbirinin yerine konmaz.
Korkunun ortaya çıkması gerileme değildir
Bazen kişi uzun süredir meditasyon yapıyordur.
Sonra bir gün korku gelir.
“Demek ki geriledim.”
diye düşünür.
Belki tam tersine daha önce görünmeyen bir katman görünür hâle gelmiştir.
Ama bunun da kesin bir kural olduğunu söylemek gerekmez.
Bazen sadece zor bir gündür.
Yine örüntü önemlidir.
Her meditasyonda korku aramak da doğru değildir
Bir kez korku yaşadın.
Sonraki meditasyonda:
“Yine gelecek mi?”
diye beklersen yeni bir dikkat döngüsü oluşur.
Beden sürekli kontrol edilir.
Korku beklentisi korkuyu yeniden üretebilir.
Bu nedenle geçmiş meditasyonu bugünkü meditasyonun programına dönüştürmemek gerekir.
Her çalışma yeni bir karşılaşmadır.
Korku geçince ne yapılmalı?
Hemen analiz başlatmak gerekmeyebilir.
Bir süre meditasyon alanında kal.
Beden nasıl?
Nefes?
Korkudan sonra genişleme oldu mu?
Yorgunluk mu?
Sessizlik mi?
Sadece bu geçişi gözlemlemek bile çok değerlidir.
Sonrasında tekrar eden bir örüntü varsa değerlendirilir.
Pleiades açısından korkunun gerçek dönüşümü nedir?
Korkunun bir daha hiç gelmemesi değil.
Korku geldiğinde kendi alanının tamamını kaybetmemek.
Onu bedende hissedebilmek.
Neyi yapmaya zorladığını görmek.
Gerçek sınır ile otomatik kaçışı giderek daha iyi ayırmak.
Ve gerektiğinde korkuya rağmen yeni bir davranış seçebilmek.
İşte korku burada düşman olmaktan çıkar.
Kendi kapasitenin sınırını gösteren bir eşik hâline gelir.
Ontolojik olarak korku neden önemlidir?
Çünkü korku, görünmeyen korunma hareketinin beden ve davranışta görünür biçime geçtiği anlardan biridir.
İçeride bir tehdit algısı oluşur.
Beden değişir.
Dikkat daralır.
Davranış yönelimi ortaya çıkar.
Böylece görünmeyen iç düzen bir anda bütün insanın hareketi hâline gelir.
Meditasyon bunu ağır çekimde görebileceğin bir alan yaratabilir.
Ve gördüğünde başka bir ihtimal ortaya çıkar:
Bu hareket bende var.
Ama bütün ben bundan ibaret değil.
Pleiades meditasyonunda korkunun en önemli öğretisi belki de budur
Korkunun olmadığı bir insan olmaya çalışmak değil.
Korku geldiğinde kendi merkezini bütünüyle ona teslim etmek zorunda olmadığını deneyimlemek.
Gözlerin açık olabilir.
Dünya karşında olabilir.
Bedeninde korku olabilir.
Ama aynı anda daha geniş farkındalık da burada olabilir.
Pleiades aktivasyonunun sağladığı hızlı meditasyon erişiminin gerçek değeri de burada anlaşılır:
Meditasyon hâli yalnızca huzur varken eriştiğin bir yer değilse, korku ortaya çıktığında da geri dönebileceğin bir içsel referansa dönüşmeye başlar.
Ve belki meditasyonda korkunun en sade anlamı şudur:
Korku her zaman geri dönmen gereken bir engel değildir; bazen kendi alanının hangi noktada daraldığını ve daha geniş bir kapasitenin nerede açılmayı beklediğini gösteren eşiktir.
Bilgilendirme notu: Bu yazı genel bilgilendirme ile Şeref Tolga Kuralay’ın meditasyon ve Pleiades yaklaşımına ilişkin kişisel gözlem, ontolojik ve spiritüel görüşlerini içerir. Meditasyon sırasında korku veya kaygı yaşamak tek başına travmanın açıldığı, enerji hareketi gerçekleştiği ya da iyileşme başladığı anlamına gelmez ve bu yazıyla tanı konulamaz. Belirtiler yoğunlaşıyor, tekrarlıyor, panik nöbetine benziyor, günlük işlevi bozuyor veya kişinin kendisini güvende hissetmesini engelliyorsa uygulamayı sürdürmek yerine yetkili ruh sağlığı uzmanının değerlendirmesi önceliklidir. Acil tehlike veya kendine zarar düşüncesinde yerel acil yardım aranmalıdır; meditasyon psikoterapi veya sağlık hizmetinin yerine geçmez.