Meditasyona başlayan birçok insan bir süre sonra aynı soruyu sorar:
“İlerliyor muyum?”
Bu soru çok doğal görünür.
Çünkü hayatın büyük bölümünde ilerlemeyi ölçmeye alışmışızdır.
Daha çok bilgi.
Daha fazla başarı.
Daha yüksek seviye.
Daha güçlü performans.
Meditasyona da aynı ölçme sistemiyle yaklaşırız.
Daha uzun oturabiliyor muyum?
Daha az düşünüyor muyum?
Daha güçlü enerji hissediyor muyum?
Bedenim daha fazla hareket ediyor mu?
Daha çok ışık görüyor muyum?
Daha derin deneyimler yaşıyor muyum?
Sonra farkında olmadan meditasyonu da bir başarı sistemine dönüştürürüz.
Oysa meditasyondaki ilerleme, deneyimlerin giderek büyümesi olmak zorunda değildir.
Hatta bazen tam tersi olur.
Başlangıçta çok güçlü fenomenler yaşanır.
Sonra her şey sakinleşmeye başlar.
İnsan bunu gerileme sanabilir.
Oysa sistem belki de ilk kez gösteriden yapıya geçmektedir.
İlk dönem neden daha yoğun olabilir?
Çünkü insan daha önce dikkat etmediği bir alana girmektedir.
Bedene dikkat eder.
Normalde hissetmediği titreşimleri fark eder.
Sessiz kalır.
Zihninin ne kadar hareketli olduğunu görür.
Enerji çalışması yapar.
Bedenin verdiği cevaplar belirginleşir.
İlk kez güçlü bir genişleme yaşar.
İlk kez bedeni kendiliğinden hareket eder.
İlk kez gözleri kapalıyken yoğun ışık görür.
Bütün bunlar yeni olduğu için çok çarpıcı hissedilir.
Sistem yeni bir kapıyla karşılaşmıştır.
İnsan da doğal olarak bunu:
“Çok derin bir şey oluyor.”
diye yaşar.
Gerçekten de önemli bir eşik olabilir.
Ama eşik, yolun tamamı değildir.
Deneyimin şiddeti neden ilerlemenin ölçüsü değildir?
Çünkü deneyim, sistemde meydana gelen hareketin görünür kısmıdır.
Dönüşüm ise bu hareketin yapıya nasıl yerleştiğidir.
Bir insan meditasyonda bütün bedeninin titrediğini yaşayabilir.
Ama ertesi gün aynı küçük olayda yine tamamen eski tepkisine dönebilir.
Başka biri meditasyonda hiçbir dramatik deneyim yaşamaz.
Ama üç ay sonra kendisini eskiden saatlerce etkileyen bir olayın artık birkaç dakika içinde çözündüğünü fark eder.
Hangisi daha ileridir?
Ezoterik açıdan ikinci değişim çok daha derin olabilir.
Çünkü enerji artık yalnızca deneyim üretmemiştir.
Yapının çalışma biçimini değiştirmiştir.
Meditasyonun amacı fenomen üretmek değildir
Fenomen ortaya çıkabilir.
Işık.
Renk.
Titreşim.
Sıcaklık.
Genişleme.
Kendiliğinden hareket.
Derin sessizlik.
Bunların hiçbiri reddedilmesi gereken şeyler değildir.
Ama insan bunları hedef hâline getirdiğinde meditasyonun yönü değişir.
Artık olanı gözlemlemiyordur.
Olmasını istediği şeyi bekliyordur.
Bu çok ince bir geçiştir.
İlk başta meditasyona girersin.
Sonra meditasyonda yaşadığın deneyime bağlanırsın.
Ve bir süre sonra meditasyon yapmazsın.
Deneyim ararsın.
Deneyim neden bağımlılık yaratabilir?
Çünkü yoğun deneyim insanın kendisini farklı hissetmesini sağlar.
Gündelik hayat sıradandır.
Ama meditasyonda:
ışıklar,
titreşimler,
enerji,
genişleme
vardır.
Bu alan daha anlamlı gelmeye başlayabilir.
Sonra insan sıradan hayatı değersiz görür.
Meditasyondaki hâline ulaşmak ister.
Bu noktada içsel çalışma ikiye bölünebilir.
“Meditasyondaki ben.”
ve
“Gündelik ben.”
Oysa gerçek dönüşüm bu ikisini birbirine yaklaştırmalıdır.
Meditasyonda yaşadığın açıklık, ilişkide de biraz görünür hâle gelmelidir.
Sessizlik, yalnız otururken değil çatışma sırasında da sana küçük bir alan verebilmelidir.
Meditasyon hayatın karşıtı değildir.
Hayatı dönüştürmek için açılan laboratuvardır.
İlerleme neden bazen deneyimlerin azalmasıyla görünür?
Bir sistem ilk kez yeniden düzenlenirken güçlü hareketler olabilir.
Sonra yeni düzen oturmaya başladığında aynı miktarda hareket gerekmez.
Bir müzik aletini ilk akort ettiğinde teller üzerinde çok çalışırsın.
Akort yerine oturduğunda sürekli çevirmek gerekmez.
İnsan bedeni ve enerji alanı da bazı dönemlerde benzer biçimde çalışabilir.
Başlangıçta güçlü titreşim.
Sonra daha ince hareket.
Başlangıçta büyük duygusal boşalma.
Sonra sessiz farkındalık.
Başlangıçta beden sürekli hareket eder.
Sonra yalnızca küçük bir duyum yeterli olur.
Kişi:
“Eskiden daha çok şey oluyordu.”
der.
Belki sistem artık daha az hareketle daha fazla düzen üretebiliyordur.
Olgun enerji neden daha sessiz olabilir?
Çünkü güç ile gürültü aynı şey değildir.
Yeni açılan enerji kontrolsüz olabilir.
Her yere dağılır.
Beden güçlü cevap verir.
Duygular yoğun çıkar.
Zamanla enerji merkezlenebilir.
Daha az dışarı taşar.
Daha kullanılabilir hâle gelir.
Bu yüzden güçlü insan her zaman en hareketli insan değildir.
Bazen en güçlü alan en sessiz olandır.
Çünkü enerji dağılmıyordur.
Kendi merkezinde taşınabiliyordur.
Meditasyondaki ilerlemeyi de bazen bu şekilde okumak gerekir.
Daha fazla enerji değil.
Daha merkezlenmiş enerji.
Düşüncelerin tamamen bitmesi mi gerekir?
Hayır.
Meditasyonda ilerlemek, zihnin hiç düşünce üretmemesi değildir.
Zihin düşünce üretir.
Bu onun işlevlerinden biridir.
Asıl değişim düşünceyle ilişkinin dönüşmesidir.
Başlangıçta bir düşünce gelir.
Seni alır.
Beş dakika sonra meditasyonda olduğunu hatırlarsın.
Bir süre sonra düşünce gelir.
Daha erken fark edersin.
Daha sonra düşünce daha oluşurken görünür.
İşte ilerleme burada olabilir.
Düşüncenin yok olmasında değil.
Özdeşleşmenin süresinin kısalmasında.
Aynı şey duygular için de geçerlidir
İlerlemek artık öfkelenmemek değildir.
Artık korkmamak da değildir.
Duygular insan yapısının doğal kuvvetleridir.
Asıl mesele duygu geldiğinde bütün sistemi ele geçirip geçirmemesidir.
Önceden bir eleştiri bütün gününü bozuyordur.
Şimdi öfke gelir.
Beden gerilir.
Bunu fark edersin.
Bir süre sonra geçer.
Duygu hâlâ vardır.
Ama artık kimliğin değildir.
Bu çok büyük bir ilerlemedir.
Dışarıdan hiç etkileyici görünmez.
Ama iç yapıda önemli bir özgürlük alanı açılmıştır.
Meditasyonda ilerlemek daha fazla “kontrol” mü demektir?
Tam tersine olabilir.
Başlangıçta insan meditasyonu kontrol etmeye çalışır.
Nefes nasıl?
Duruş doğru mu?
Düşünce geldi mi?
Enerji yükseliyor mu?
Ne kadar zaman geçti?
İlerledikçe yöntem devam eder ama kontrol ihtiyacı azalabilir.
İnsan deneyimin kendi biçiminde açılmasına daha fazla izin verir.
Bu teslim olmak demektir ama pasifleşmek değildir.
Dikkat açıktır.
Fakat sürekli müdahale etmez.
Bu çok ince bir kapasitedir:
Uyanık olmak ama yönetmeye çalışmamak.
İlerleme aslında kapasite artışı olabilir
Meditasyonda gelişmeyi “ne kadar yüksek deneyim yaşadım?” yerine şöyle ölçebilirsin:
Ne kadarını taşıyabiliyorum?
Sessizliği taşıyabiliyor muyum?
Sıkıntıyı?
Belirsizliği?
Bedenimde yükselen güçlü enerjiyi?
Bir duygunun hemen peşinden gitmeden onunla kalabiliyor muyum?
Bir düşüncenin doğru olup olmadığını hemen çözmeden gözlemleyebiliyor muyum?
Kapasite arttığında insanın alanı genişler.
Eskiden kaçmak zorunda olduğu şeyin yanında kalabilir.
Bu, içsel büyümenin önemli ölçülerinden biridir.
Neden meditasyonda sıkılmak da bir eşik olabilir?
Çünkü başlangıçtaki yenilik kaybolur.
İlk dönem heyecanlıdır.
Yeni teknik.
Yeni beden duyumları.
Yeni deneyimler.
Sonra sıradanlaşır.
İnsan:
“Artık bir şey olmuyor.”
der.
Tam burada çok değerli bir sınav başlar.
Meditasyonu yalnızca deneyim almak için mi yapıyordun?
Yoksa gerçekten kendini gözlemlemek için mi?
Sıkıntı geldiğinde insanın arama mekanizması görünür olur.
“Bir şey olmalı.”
“Bir şey hissetmeliyim.”
Belki meditasyonun önemli bir aşaması da bu ihtiyacın görülmesidir.
Sıradanlık neden derin bir aşama olabilir?
Çünkü insanın egosu olağanüstüyü sever.
Özel deneyim.
Özel bilgi.
Özel hâl.
Meditasyon derinleştikçe bazen her şey çok sıradan hâle gelir.
Nefes.
Beden.
Sessizlik.
Oda.
Hiçbir şey “mistik” görünmez.
Ama tam burada algı daha doğrudan olabilir.
İnsan yaşadığı şeye sürekli isim vermeyi bırakır.
Bir anlam üretmek zorunda değildir.
Sadece oradadır.
Ezoterik açıdan bu sıradanlık gerileme değildir.
Biçimlerin arkasındaki alanın daha doğal hâle gelmesidir.
İlerleme neden ilişkilerde daha iyi anlaşılır?
Çünkü meditasyon minderinde tetikleyici azdır.
Asıl yapı ilişki içinde görünür.
Birisi seni eleştirdi.
Ne oluyor?
Partnerin istediğin gibi davranmadı.
Ne oluyor?
Birisi senden daha başarılı oldu.
Ne oluyor?
Kontrol sende değil.
Ne oluyor?
İşte meditasyonun derinliği burada test edilir.
Eğer kendini daha erken görebiliyorsan çalışma hayata inmeye başlamıştır.
Meditasyonda ilerlemek neden daha “iyi insan” olmak değildir?
Çünkü meditasyon karakter cilalama projesi değildir.
İnsan sürekli:
“Daha iyi olmalıyım.”
dediğinde kendi bazı yönlerini bastırmaya başlayabilir.
Öfke çıkmamalı.
Kıskançlık olmamalı.
Arzu olmamalı.
Oysa içsel bütünlük bu kuvvetlerin yok olmasıyla oluşmaz.
Onların görülmesi ve doğru işlev kazanmalarıyla oluşur.
Öfke sınır olabilir.
Korku hassasiyet.
Arzu yaratıcı hareket.
Güç yön verme.
Meditasyon insanı steril hâle getirmez.
Daha bütün hâle getirir.
Derin meditasyon neden insanı daha esnek yapar?
Çünkü kişi tek bir iç kuvvetle özdeşleşmekten uzaklaşır.
Önceden:
“Ben böyleyim.”
diyordu.
Şimdi:
“Şu anda bende bu çalışıyor.”
diyebilir.
Bu küçük dil değişimi çok büyük bir iç alan gösterir.
Kimlik gevşer.
Seçenek artar.
İnsan daha akışkan olur.
Gerektiğinde güçlü.
Gerektiğinde yumuşak.
Gerektiğinde hareketli.
Gerektiğinde sessiz.
Gerçek ilerleme insanı tek bir “spiritüel hâle” hapsetmez.
Daha fazla hâli taşıyabilir yapar.
Pleiades kamplarında neden meditasyonun yanında oyun ve karaoke olabilir?
Çünkü ilerlemeyi yalnızca gözler kapalıyken ölçemezsin.
Meditasyonda merkezindesin.
Peki sahnede?
Karaoke sırasında insanların sana bakmasıyla ne oluyor?
Drama çalışmasında başka bir role girdiğinde?
Oyunda kaybettiğinde?
Nefes çalışmasında kontrol çözüldüğünde?
Grup içinde görünür olduğunda?
Bunlar meditasyonun devamıdır.
Çünkü her durumda başka bir iç kuvvet aktive olur.
Farkındalık yalnızca sessizlikteyse henüz sınırlıdır.
Gerçek gelişim, hayatın farklı ritimlerinde de farkındalığın korunabilmesidir.
İlerlemenin en önemli göstergelerinden biri: toparlanma süresi
Eskiden bir olay seni üç gün etkiliyordu.
Şimdi üç saat.
Sonra belki yarım saat.
Duygu bastırılmadı.
Ama sistem daha hızlı kendi merkezine dönüyor.
Bu çok önemli.
Gelişmiş sistem hiç sarsılmayan sistem değildir.
Sarsıldıktan sonra yeniden düzenlenebilen sistemdir.
Hayatta her zaman bir şey olacaktır.
Ama senin yeniden merkeze dönme kapasiten gelişebilir.
Meditasyonun çok somut sonuçlarından biri budur.
Bir diğer işaret: daha az enerji kaybı
Sürekli aynı şeyleri düşünmüyorsun.
Her tartışmayı zihninde elli kez tekrar etmiyorsun.
İnsanların seni nasıl gördüğünü sürekli takip etmiyorsun.
Her şeyi kontrol etmeye çalışmıyorsun.
Bütün bunlar enerji serbestleştirir.
İnsan:
“Meditasyon bana enerji verdi.”
diyebilir.
Belki gerçekten başka bir akış açılmıştır.
Ama aynı zamanda mevcut enerji artık eski döngüler içinde daha az kayboluyordur.
Olgunlaşma çoğu zaman enerji ekonomisinin değişmesidir.
Ontolojik olarak ilerlemek nedir?
İnsanın kendisini tek bir dar merkezden yaşamasının giderek çözülmesidir.
Başlangıçta:
Ben ve düşüncelerim.
Ben ve korkularım.
Ben ve arzularım.
Her şey kişisel merkezin çevresinde döner.
Farkındalık genişledikçe insan içindeki hareketleri daha büyük bir alanın içinden görmeye başlar.
Duygu vardır.
Ama alan daha büyüktür.
Düşünce vardır.
Ama alan daha büyüktür.
Beden vardır.
Ama farkındalık sadece beden sınırında hissedilmeyebilir.
İlerlemenin ezoterik tarafı budur:
Biçimler büyümek yerine onları taşıyan alan görünür hâle gelir.
Bu yüzden daha yoğun deneyim her zaman daha ileri değildir
Bazen tam tersine, yol derinleştikçe daha az şey olur.
Daha az hareket.
Daha az hikâye.
Daha az olağanüstülük ihtiyacı.
Ama daha fazla varlık.
Daha fazla açıklık.
Daha az iç çatışma.
Daha net beden.
Daha sade zihin.
Daha geniş alan.
Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey olmuyordur.
Ama içeride gereksiz hareket azalmıştır.
Bu çok derin bir değişimdir.
Pleiades açısından meditasyonda ilerlemek
Pleiades perspektifinde ilerleme, her çalışmada daha güçlü fenomen üretmek değildir.
İnsanın yapısındaki daha geniş kapasitenin kullanılabilir hâle gelmesidir.
Bedeni daha iyi duymak.
Alanını daha iyi ayırmak.
Baskın döngülerini daha erken görmek.
Kendi merkezine daha hızlı dönebilmek.
Gerektiğinde sessiz kalmak.
Gerektiğinde görünür olmak.
Gerektiğinde güçlü hareket etmek.
Gerektiğinde bırakabilmek.
Meditasyon, nefes, oyun, drama, müzik ve sosyal alan bu yüzden aynı hedefe farklı kapılardan yaklaşabilir.
Amaç insanı yalnızca “iyi meditasyon yapan” biri hâline getirmek değildir.
Daha bütün yaşayan biri hâline getirmektir.
Peki ilerlediğini nasıl anlarsın?
Belki artık sürekli sormazsın.
“İlerliyor muyum?”
Çünkü dikkatin kendini değerlendirmekten yaşama dönmüştür.
Kendini başkalarıyla daha az karşılaştırırsın.
Bir sonraki deneyimi daha az beklersin.
Her meditasyonu puanlamazsın.
Bazen çok şey olur.
Bazen hiçbir şey.
İkisi de sorun değildir.
Çünkü artık meditasyonu bir başarı sahası olarak değil, kendi yapının görünür olduğu alan olarak yaşıyorsundur.
Ve belki gerçek ilerlemenin en sessiz işareti tam olarak budur:
Daha büyük deneyimlere ihtiyaç duymadan daha derin yaşayabilmek.
Bilgilendirme notu: Bu yazıdaki psikolojik, ontolojik ve spiritüel değerlendirmeler Şeref Tolga Kuralay’ın kişisel görüş ve yorumlarıdır. Bilimsel olarak doğrulanmış gerçekler, tanı veya sağlık önerisi olarak sunulmaz.