Metafizik, gündelik dilde çoğu zaman görünmeyen enerjiler, sezgiler veya olağanüstü deneyimler için kullanılan bir kelimedir. Felsefedeki anlamı ise daha temel bir soruyla başlar:
Gerçek dediğimiz şeyin yapısı nedir?
Varlık nedir, bir şey neden vardır, zaman ve nedensellik nasıl anlaşılır, mümkün olan ile gerçek olan arasındaki sınır nerede başlar? Metafiziğin klasik alanı bu sorulardır.
Bu yüzden metafizik yalnızca “gözle görülmeyen şeylere inanmak” değildir. İnsanın gerçeklik hakkında kurduğu en temel varsayımları inceleyen düşünce alanıdır.
Günümüzde kelimeye ikinci bir kullanım daha eklenmiştir. Enerji, aura, sezgi, eşzamanlılık, meditasyon sırasında görülen imgeler veya bedende oluşan kendiliğinden hareketler de sık sık metafizik diye adlandırılır.
Bu iki kullanım birbirine değebilir. Fakat aynı şey değildir.
Metafizik neyi sorar?
Metafizik hazır cevaplar dağıtmaz. Önce sorunun altında duran kabulleri görünür kılar.
“Yalnızca ölçülebilen şeyler mi gerçektir?”
“Bilinç yalnızca beynin bir ürünü müdür?”
“Nedenler yalnızca fiziksel zincirlerden mi oluşur?”
“Bir deneyimin kişiye gerçek gelmesi, onun herkes için geçerli bir açıklama olduğunu gösterir mi?”
Bu soruların her biri düşünmeye değerdir. Fakat güçlü bir soru, onu hemen kesin bir cevaba kapatmamızı gerektirmez.
Benim için metafiziğe açık olmak, her görünmeyen açıklamayı doğru kabul etmek değildir. Görünenin bütün gerçeği açıklamayabileceğini kabul ederken, kendi yorumumuzun da gerçeğin tamamı olmayabileceğini hatırlamaktır.
Yaşanan deneyim ile açıklaması aynı şey değildir
Meditasyon sırasında ellerinde yoğun bir sıcaklık hissettiğini düşün.
Yaşanan deneyim şudur:
“Ellerimde sıcaklık ve karıncalanma oldu.”
“Enerji kanalım açıldı”, “başka bir alan bana temas etti” veya “bedenim bir blokajı çözdü” dediğinde artık deneyimi yorumlamaya başlamış olursun.
Yorum yanlış olmak zorunda değildir. Ama deneyimin kendisiyle aynı kesinlikte değildir.
Bu ayrım manevi deneyimi küçültmez. Tam tersine onu daha dürüst biçimde incelemeyi sağlar. Ne yaşadığını açıkça söylersin; ona verdiğin anlamın ise kişisel, kültürel veya spiritüel bir çerçeveden geldiğini bilirsin.
İnanç neden değersiz değildir?
İnanç, insanın hayatına yön veren anlamlardan biridir. Her inancı laboratuvar ölçümüyle doğrulayamayız. Sevgi, amaç, kutsallık veya insanın hayatında hissettiği derin bağ yalnızca sayılardan oluşmaz.
Fakat “ölçemiyorum” ile “kesinlikle doğaüstüdür” arasında büyük bir alan vardır.
İnanç bu alanda kişiye anlam verebilir. Sorun, kişisel inancın başka insanlar için zorunlu hakikate dönüştürülmesiyle başlar.
Ben kendi deneyimimi anlatabilirim. Bedende, ellerde ve dikkat alanında oluşan hareketleri nasıl gözlemlediğimi paylaşabilirim. Başka insanların geri bildirimlerinin bana nasıl bir yol gösterdiğini söyleyebilirim. Bunları herkes adına bilimsel kanıt veya kaçınılmaz sonuç diye sunmam.
Metafizik düşünce ile bilim neden düşman olmak zorunda değildir?
Bilim, gözlenebilir ve sınanabilir iddiaları yöntemli biçimde araştırır. Metafizik ise çoğu zaman bu araştırmanın arkasındaki kavramları ve gerçeklik varsayımlarını sorgular.
İkisi aynı işi yapmaz.
Bilimsel olarak gösterilmiş bir olguyu spiritüel dile çevirmek onu daha doğru yapmaz. Kişisel bir deneyimi bilimsel terimlerle süslemek de kanıt oluşturmaz.
Aynı şekilde, bugün açıklayamadığımız her şeyi anlamsız saymak da düşünmeyi erken bitirebilir.
Ben daha açık bir yerde durmayı tercih ederim:
Deneyimi inkâr etmeden gözlemlemek.
Bilgiyi kanıt düzeyine göre adlandırmak.
İnancı kişisel anlam alanında tutmak.
Yorumu kesin hakikat gibi dayatmamak.
Pleiades bu alanda nerede durur?
Pleiades, benim yaşadığım ve zaman içinde başka insanlarla çalışırken geliştirdiğim deneyimsel bir yaklaşımdır. Aktivasyon, alan, enerji ve algının hassaslaşması gibi kelimeler bu yaklaşımın kendi dilidir.
Bu dil, yaşananı anlatmaya yarar. Tıbbi tanı, tedavi yöntemi veya bilimsel olarak kanıtlanmış fiziksel mekanizma iddiası değildir.
Çalışmada bedensel duyumlar, istemsiz hareketler, imgeler veya yoğun bir sessizlik ortaya çıkabilir. Bunların hiçbiri tek başına kişinin “daha yüksek” bir düzeye ulaştığını kanıtlamaz. Benim için asıl soru, deneyimin büyüklüğü değil; insanın kendisiyle ve hayatıyla kurduğu ilişkide neyin görünür hâle geldiğidir.
Metafizik bir kaçışa ne zaman dönüşür?
Bir ilişki içinde sınır koymak gerekirken her şeyi “enerji uyumsuzluğu” diye açıklıyorsan, metafizik dil somut sorumluluğu örtebilir.
Bir karar vermek gerekirken sürekli işaret bekliyorsan, sezgi kararın yerini almış olabilir.
Yoğun sıkıntıyı yalnızca “frekans düşüklüğü” diye adlandırıp gerekli desteği erteliyorsan, spiritüel açıklama güvenliğini zayıflatabilir.
Metafizik bakış insanı hayattan uzaklaştırmak zorunda değildir. İyi kullanıldığında, neye inandığını ve hangi yorumu neden seçtiğini daha dikkatli görmeye çağırabilir.
Daha açık bir metafizik anlayış mümkün mü?
Bence mümkün.
“Bunu yaşadım” diyebilirsin.
“Ben bunu böyle yorumluyorum” diyebilirsin.
“Bunun nedenini henüz bilmiyorum” da diyebilirsin.
Bu üç cümle birbirini bozmaz.
Metafizik merak, bilinmeyeni aceleyle doldurmak yerine onun karşısında daha uyanık kalabilme kapasitesi olabilir. İnsanı her şeye inandırmak yerine, kendi deneyimiyle kurduğu ilişkiyi derinleştirebilir.
Belki metafiziğin en canlı sorusu şudur:
Gerçeklik hakkında bildiğini sandığın şeylerin ne kadarı doğrudan deneyim, ne kadarı yorum, ne kadarı inançtır?
— Şeref Tolga Kuralay · Profili gör →
Bilgilendirme notu: Bu yazı felsefi açıklamalar ile Şeref Tolga Kuralay’ın kişisel, ontolojik ve spiritüel görüşlerini içerir. “Enerji”, “alan” ve “aktivasyon” anlatımları bilimsel olarak doğrulanmış fiziksel mekanizma, tanı, tedavi veya sağlık önerisi olarak sunulmaz. Pleiades sağlık hizmetlerinin yerine geçmez.