Spiritüel bypass, insanın çözmesi veya yüzleşmesi gereken duygusal ve hayatî meselelerden kaçmak için spiritüel fikirleri kullanmasını anlatan bir kavramdır.
Ben bunu çok önemli buluyorum.
İnsan kızgın.
“Ben öfkenin üzerine çıktım.”
diyor.
Kırılmış.
“Her şey olması gerektiği gibi.”
diyor.
Kendisine kötü davranılıyor.
“Egom konuşuyor, kabul etmeliyim.”
diyor.
Belki.
Ama belki de sadece canın yanıyor.
İnsan bazen karanlıktan kaçarken ışığın içine saklanıyor.
Meditasyon yapıyor.
Enerji çalışıyor.
Hâl anlatıyor.
Ama eve dönünce aynı insanlara aynı şekilde zarar veriyor.
O zaman ben sorarım:
Ne değişti?
Spiritüel deneyim seni insanlığından uzaklaştırıyorsa dikkat et.
Çünkü bazen “ben artık bunları aştım” cümlesi, aşılmamış şeyin en güzel saklanma yeridir.
— Şeref Tolga Kuralay · Profili gör →
Spiritüel bypass günlük hayatta nasıl görünür?
Bazen insan yaşadığı gerçek duygunun üzerine hemen manevi bir açıklama koyar. Kızgındır ama “öfkelenmek düşük frekanstır” der. İncindiğini kabul etmek yerine “egom konuşuyor” deyip kendisini susturur. Kötü bir ilişkiye sınır koymak yerine “kabulde kalmalıyım” diye düşünebilir.
Ben kavramların kendisinde sorun görmüyorum. Sorun, onların deneyimin üzerini örtmek için kullanılması. Bir kelime seni kendine yaklaştırıyorsa işlevlidir; seni gerçek duygundan uzaklaştırıyorsa yeniden bakmaya değer olabilir.
Jung’un diliyle söylersem, kendimize parlak bir spiritüel persona kurarken öfkeyi, incinmeyi, arzuyu ve sınır koyma ihtiyacını gölgeye itebiliriz. Fakat gölge, kapının dışında bıraktığımız için ortadan kalkmaz. Bazen “çok yükseldim” diyen kişinin ayağına ilk takılan şey, aşağıda bıraktığını sandığı kendi parçasıdır.
Spiritüel deneyim gerçekten değişim yaratıyor mu?
Ben minderin üzerinde veya bir seansta yaşanan yoğunluğa tek başına bakmam. Eve döndüğünde aynı davranışlar aynen devam ediyor mu? İnsanlara karşı daha dürüst müsün, yoksa yalnızca yeni bir hikâye mi edindin? Bunlar benim için daha önemli sorular.
Çok güçlü bir deneyim insanda gerçek bir değişim yaratabilir. Yıllar içinde bir çalışmanın ardından ilişkisini, davranışını ya da hayatının yönünü değiştiren insanlara da tanıklık ettim. Ben yalnız şunu ayırıyorum: Deneyimin şiddeti dönüşümün kanıtı değildir; dönüşüm, hayatın içine nasıl indiğinde görünür.
“Her şeyi kabul etmek” sağlıklı mıdır?
Ben kabulü pasiflik olarak görmem. Bir durumun şu anda var olduğunu kabul etmek, o durumda kalmak zorunda olduğun anlamına gelmez. Sınır koymak da farkındalığın parçası olabilir.
Spiritüel dil insanın sağduyusunu ortadan kaldırmamalı. Sana zarar veren bir durumu “manevi ders” diye sonsuza kadar taşımak zorunda değilsin.
Gölge benlik: Kendinden sakladığın yüz
Pleiades’in deneyim yaklaşımını keşfet
Jung kaynağı: The Shadow
Gerçek seans anlarını izle →