Gizli Öğretiler — Ustaların Yolu

Hatırlamadığımız şeyleri taşıyor olabilir miyiz?

Bazı duyguların başlangıcını bulamayız. Bazen hiç gitmediğimiz bir yer tanıdık gelir, bazen kısa bir karşılaşma içimizde uzun süre kalan bir iz bırakır.

İlk buluşmada hafıza ile hatırlamak arasındaki sınırı ve insanın geçmişten taşıdığı izleri kadim öğretilerin penceresinden keşfe açıyoruz.

İçimizden gelen her ses bize mi ait?

İçimizde sürekli bir konuşma var. Korku konuşuyor, arzu konuşuyor, geçmiş konuşuyor. Bazen de bir şeyi nasıl bildiğimizi bilmeden biliyormuşuz gibi hissediyoruz.

Cebrâil'in haber ve vahiy ile ilişkilendirilen sembolizminden hareketle ses, sezgi, ilham ve içsel sessizlik arasındaki ince sınıra bakıyoruz.

Gelen nedir? Onu duyan kimdir?

Karşına çıkan insanlar sana neyi gösteriyor?

Neden birinin küçücük bir sözü bizi günlerce etkilerken, başka birinin aynı sözü hiçbir şey uyandırmaz?

Tasavvuf düşüncesindeki ayna sembolünden hareketle ilişkilerimizi, hayranlıklarımızı, tepkilerimizi ve kendimizi başkasında nasıl gördüğümüzü araştırıyoruz.

Aynada gördüğümüz gerçekten kim?

Geçmiş gerçekten geçmişte mi kalır?

Bir olay yıllar önce bitmiş olabilir. Fakat bıraktığı iz bugün verdiğimiz bir kararın içinde yaşamaya devam edebilir.

Geçmiş, hafıza ve tekrar eden örüntüler arasındaki ilişkiye bakıyor; hikâyesini bildiğimiz ve kaynağını açıklayamadığımız izlerin bugünkü hayatımızdaki yerini sorguluyoruz.

Takvimde biten bir şey, içimizde devam edebilir mi?

Bize ulaşan şey gerçekten nereden gelir?

Rızık yalnızca para ve sahip olduklarımız mıdır?

Bazen bir insan, bir karşılaşma, hiç beklemediğimiz bir bilgi veya tam zamanında açılan bir yol hayatımızın yönünü değiştirir.

Mîkâil'in rızık ve bereketle ilişkilendirilen sembolizmi üzerinden nasip, almak, vermek ve hayatın görünmeyen düzeni üzerine konuşuyoruz.

Bize ait olanı biz mi buluruz, yoksa o da bizi mi bulur?

Ateşe girmeden dönüşmek mümkün mü?

İbrahim'in ateşi yalnızca geçmişte yaşanmış bir kıssa olarak değil, insanın kendi hayatında karşılaştığı ateşlerin de sembolü olarak okunabilir.

Kayıp, belirsizlik, teslimiyet ve kontrolün elimizden çıktığı anlardan hareketle ateşin kadim sembolizmine bakıyoruz.

Ya kaçtığımız ateş, bizi başka bir şeye dönüştüren eşikse?

Zihin anlamadığı bir şeyi hissedebilir mi?

Bir melodinin kelimeleri yoktur ama bizi ağlatabilir.

Bir sesin anlamını bilmeyiz ama içimizde bir yere dokunabilir.

Bu buluşmada sesin kelimeden önceki hâline, bilinmeyen dil deneyimine, anlam ile his arasındaki ilişkiye ve ATA Karma Dilleri'nin ortaya çıktığı deneyim alanına yaklaşıyoruz.

Ne olduğuna önceden bir isim vermeden tek bir sorunun peşinden gidiyoruz:

Anlam, kelimede mi başlar?

İnsan aynı hayatın içinde yeniden doğabilir mi?

Bazen insanın hayatında bir an gelir ve eskiden önemli olan şeyler artık aynı anlamı taşımaz.

İsrâfil ve sûr sembolizmi üzerinden uyanış, ölümden sonra diriliş fikri ve insanın kendi hayatının içinde yaşayabileceği sembolik yeniden doğuş üzerine konuşuyoruz.

Belki uyanmak yeni bir şey öğrenmek değil, uyuyan bir şeyi hatırlamaktır.

Ya gördüğümüz şey, sandığımız şey değilse?

Rüyanın içindeyken gördüklerimizi gerçek kabul ederiz. Uyandığımızda ise bütün dünyanın birkaç saniye içinde anlamı değişir.

Yusuf kıssasındaki hikmetten tasavvufun hayal anlayışına uzanarak rüyaları, sembolleri ve insan zihninin gördüğü şeye nasıl anlam verdiğini araştırıyoruz.

Rüyayı yorumlayan zihin, uyanıkken gördüğümüz dünyayı da yorumluyor olabilir mi?

“Ben” dediğimiz şey nedir?

“Ben böyleyim.”

Belki hayatımız boyunca en fazla inandığımız cümlelerden biri.

Ama çocukluğumuzdan bugüne düşüncelerimiz, korkularımız, arzularımız ve kimliklerimiz sürekli değişiyorsa değişmeyen “ben” nerede?

Nefs, kimlik ve tasavvuftaki fenâ düşüncesinin izinden giderek insanın kendisi hakkında kurduğu hikâyeye bakıyoruz.

Taşıdığım bütün kimlikleri çıkarırsam geriye kim kalır?

Bir şey bitmeden yenisi gerçekten başlayabilir mi?

İnsan yalnızca insanları kaybetmekten korkmaz.

Kimliklerini, alışkanlıklarını, geçmişini ve yıllardır doğru bildiği şeyleri de bırakmakta zorlanır.

Azrâil ve ölüm sembolizmi üzerinden fanilik, son, bırakış ve başlangıç arasındaki görünmeyen ilişkiye bakıyoruz.

Belki bırakmak kaybetmek değildir.

Ya aradığın şey başından beri sendeyse?

İlk buluşmada bir soruyla başladık:

Ben kimim?

Aynadan geçtik.

Ateşin önünde durduk.

Sesi dinledik.

Rüyanın içine baktık.

Benliği sorguladık.

Bırakmayı konuştuk.

Son buluşmada insan-ı kâmil düşüncesinin izinden başladığımız yere geri dönüyoruz.

Ama artık başka bir soruyla:

Arayan kimdi ve aranan neydi?