Bilgiden Özgürleşenlere, Hatırlamaya Hazır Olanlara

Çok şey öğrenildi.
Ne yapılması gerektiği söylendi.
Hangi nefes tekniği, hangi meditasyon, hangi enerji çalışması…
Ne kadar çok bilgi varsa,
o kadar uzağa gidildi kendinden.

Bir noktada içten içe sorulmaya başlandı:
“Peki ben neredeyim bunların arasında?”

Ve o soruyla birlikte
ilk kez susmaya başladı bilgi.

Çünkü bilginin ötesinde başka bir alan vardır.
Kelimelerin eridiği, tekniklerin sustuğu…
ve sadece varlığın konuştuğu bir yer.

Orası tanımlanmaz.
Yol çizilmez.
Hedef konmaz.

Orası sadece hatırlanır.

Hatırlayış, bir bilgiyle başlamaz.
Bir sesle de değil…
bir duruşla başlar.

Dışarıdan değil, içeriden gelir.
Ve içerde konuşan, yüksek sesle değil…
sessizce fısıldar.

Pleiades, işte o sessizliğin içindeki hatırlayıştır.
Yeni bir bilgi sunmaz.
Eksik olanı tamamlamaz.

Sadece fazlalıkları susturur.

Zihin susunca…
beden konuşmaya başlar.
Ve beden konuşunca…
öz kendini duyurur.

Bu alan herkes için değildir.
Henüz anlam arayanlar için değil.
Çünkü buraya gelen, artık anlamı değil…
teması arar.

Zihnin yorulduğu yerde
sadelik çağırır.
Ve sadeleşen,
olanla bir olur.

Hatırlamak, çaba değildir.
Hatırlamak, geri gelmek de değildir.
Hatırlamak, zaten olanın üzerine düşen gölgeyi fark etmektir.

Ve şimdi o gölge hafifliyor.
Görülmeye başlanan yer,
zaten orada olan yerdir.

Bu yol, bilgiyle değil,
fark edişle açılır.

Söz değil…
hâl çalışır.

Ve hâl geldiğinde
her şey kendi yerini alır.

İşte şimdi…
bilgiden özgürleşenlere,
susabilenlere,
dışarıdan değil içeriden yürümek isteyenlere
sessizce açılan bir alan var.

Adı sistem değil…
hatırlayış.